EEN NETFLIX ORIGINAL-COMEDY SPECIAL
TREVOR NOAH VANAVOND UITVERKOCHT
Alles goed, New York?
Dit is te gek. Fijn dat jullie er zijn.
Het wordt een leuke avond.
Welkom, iedereen.
Mag ik even iets zeggen?
Dit is al mijn droom sinds ik stand-upcomedy doe.
Een special in New York.
Het is zover.
Het is zover. New York.
Zeg, ik loop hier.
Zo zag ik New York voor ik hier kwam.
Een stad vol mensen die bijna aangereden werden.
Mensen die op de motorkap van een taxi bonken en zeggen:
'Zeg, ik loop hier.
Wat mankeert jou?
Wil je koffie?'
Geen idee wat dat betekende.
Ik wist alleen dat ik op een dag naar New York zou komen.
En dat ik dan ook bijna aangereden zou worden.
Ik ben mijn droom gevolgd. En het is veel moeilijker dan het lijkt.
In de films lijkt het eenvoudig.
Een auto rijdt je bijna aan...
je roept, bonkt op de motorkap en je loopt door.
Maar de timing is essentieel.
Je moet het allemaal op het juiste moment doen.
Je moet de straat op lopen als de taxi er is, zodat je op de kap kunt bonken.
Als je te laat bent, is de auto alweer weg.
Pure tijdverspilling. Dan kom je gewoon over als een gek.
Zeg, ik loop hier.
Ga je op hetzelfde moment de weg op, dan word je gewoon aangereden.
Zo van...
'Zeg, hij liep hier.
Wat mankeert jou?'
Te vroeg de straat op lopen, is het stomst.
Dat is gênant voor alle betrokkenen.
Je komt eraan, de auto stopt, maar je kunt niet bij de kap.
Dus zeg je: 'Hé...
Kom eens.
Nee, wat dichterbij.
Ik wil je een geheim verklappen. Kom.
Ik kom uit Afrika. Ik heb een droom. Kom nu dichterbij, ik...
Ik wil gewoon...
Zeg, ik loop hier.'
Ik ben gek op deze stad. Natuurlijk. New York.
Het was een droom om hier te komen.
Ik kwam aan en dacht: dit is het.
Hier hangt een energie die je nergens anders vindt.
New York, New York.
Wat een heerlijke plek.
Wat ik fascinerend vind aan de stad...
is hoezeer de mensen hier de verkeerslichten vertrouwen.
Dat had ik nog nooit meegemaakt.
Vergeet niet dat ik uit een Afrikaans land kom.
We hebben ook verkeerslichten in Afrika.
Maar we gebruiken ze niet.
Snap je? Ze zijn eerder een suggestie dan een verplichting.
Niet 'Stop!' maar 'Stop?'
Alsof een Afrikaan in het buitenland was...
die verkeerslichten zag en ze mee terugbracht...
maar niet wist waarvoor.
'Jongens, we moeten verkeerslichten hebben.'
En iedereen: 'Waarom?' 'Het geeft ambiance aan een kruispunt.'
Maar niemand die wist waar ze voor dienden.
We moeten de lichten niet en we vertrouwen ze niet.
Maar in New York hebben mensen een blind vertrouwen in die lichten.
Ik liep een keer op straat.
Naast een man. Ik vergeet het nooit.
We stonden op de stoep en het licht werd groen voor ons.
Ik keek opzij en zag een vrachtwagen...
over de weg scheuren.
Ik kijk naar de vrachtwagen, het licht wordt groen...
en de man naast me stapt zo de weg op.
Ik stak mijn hand uit om 'm te beschermen. 'Er komt een vrachtwagen aan.'
'Rustig maar, wij hebben het licht.'
Ik zei: 'Ja, en hij heeft een vrachtwagen.
Bij "steen, papier, schaar" verlies jij.'
Hij was vol vertrouwen: 'Het is oké, wij hebben groen, kom.'
En hij stak niet alleen over, hij staarde de chauffeur aan.
Hij keek hem aan van: 'Ik heb het licht, ik heb het licht, dat weet je best.'
Ik liep schuldbewust achter hem aan.
'Sorry, ik wist het echt niet. Ik zou gestopt zijn. Dit is nieuw voor mij.'
Ik ben 12 straten lang met die kerel meegelopen.
En ik ben nog nooit zo vervuld geweest van iemand anders z'n zelfverzekerdheid...
als die dag.
Aan het begin van de dag...
dacht ik nog goed na voor ik de weg op liep.
Maar na een paar straten bij hem...
begon ik te geloven.
En na acht straten wist ik niet meer anders.
Ik liep te tweeten en te sms'en met mijn telefoon.
Ik keek naar boven, het licht werd groen en weg was ik.
Of er nu een vrachtwagen of trein kwam, ik liep zo de weg op.
Want als je in Amerika een blanke aan jouw kant hebt, kun je doen wat je wilt.
Gewoon gaan.
Wat een opwindende tijd.
Ik had geen beter moment kunnen kiezen om in de VS te komen wonen.
Wat een opwindende tijd.
Dat 't nog niet in vlammen is opgegaan na wat er allemaal gebeurd is.
Ik kom al bijna tien jaar als toerist op en af naar de VS.
Wat zo leuk is aan die korte bezoekjes...
is dat ik Amerika in momentopnames heb kunnen ervaren.
Ik voelde wat de mensen voelden.
Ik kreeg een indruk van wat de bevolking doormaakte.
En...
ik zal nooit vergeten hoe het me bij elk bezoek aan Amerika weer opviel...
hoe zwaar de zwarte Amerikanen het hadden.
Ik herinner me mijn eerste bezoek.
Ik logeerde aan de westkust en ontmoette een jonge Afro-Amerikaan in Compton.
We zaten in een comedyclub.
Die kerel keek me aan en vroeg:
'Hé, Trevor...
ben jij die kerel uit Afrika, man?'
Ik zei: 'Ja, ik ben een van hen, ja.'
Hij zei: 'Ik moet het zeggen zoals het is. Het is een eer om je te ontmoeten.
Ik heb altijd al een Afrikaan willen ontmoeten.
Jij bent een original gangsta.'
Ik zei: 'Dank je.' En hij: 'Weet je hoe zwaar zwarten het hier hebben?
Er is geen werk te vinden.
De politie valt je de hele tijd lastig. Ik wil zelf naar Afrika.
Ik ga met jou mee naar Afrika, ik ga met jou mee.'
Ik zei: 'Ja, koop een ticket en we vertrekken.
We gaan.'
Er was een klik tussen ons.
Een paar jaar later.
Ik leerde een prachtige zwarte vrouw kennen.
In het zuiden. Ik trad op in Birmingham, Alabama.
Ze kwam na de show naar me toe.
Er was meteen een klik tussen ons.
Ze zei: 'Trevor, jongen.
Ik wil je zeggen dat ik me nog nooit zo met een vreemde verbonden gevoeld heb.
Als je over Afrika praat en al die dingen vertelt...
dan denk ik: jeetje, kon ik maar met je meegaan.
Vertel me alles over het moederland. Ik wil ergens wonen waar ik me thuis voel.
Ergens waar ze me niet aanstaren alsof ik er niet thuishoor.
Vertel me over Afrika, vertel me er alles over.'
En ik begreep wat ze bedoelde.
En ik wist dat mensen het zwaar hadden.
En dan maak je een sprong...
naar 2016.
Ik vergeet nooit het moment dat Donald Trump...
zijn achterstand goedmaakte...
en één kans op twee had om de president van de VS te worden.
En voor het eerst in mijn leven kwamen blanke Amerikanen me zeggen:
'Vertel eens over Afrika, Trevor, hoe is het daar?
Klinkt niet slecht, hè?
Het moederland, zeg je? Ja, ik zou met je kunnen meegaan.
Ali boma ye. Ik ben erbij.'
En dat geldt niet alleen voor Amerika.
Veel Amerikanen stonden ervan versteld...
maar als je het breder bekijkt...
zie je het nationalisme overal ter wereld aanzwellen.
In Oostenrijk en Australië.
In Engeland. Daar draaide de brexit om. Ze deden alsof dat om de economie ging...
maar eigenlijk ging het om mensen die hun land terug wilden.
Het was helemaal niet weg.
Maar ze wilden het wel terug.
Ik zag het mensen op de BBC vertellen.
'Daarom stem ik voor de brexit.
Omdat dit verdomde land naar de haaien gaat.
Ik wil het oude Groot-Brittannië terug.
We stemmen voor omdat we het land terug willen.'
Van wie?
Groot-Brittannië is voor 95 procent blank. Van wie wil je het terug?
Mensen zeggen de krankzinnigste dingen.
'Die immigranten komen hier de boel verzieken.
Ik heb een hekel aan immigranten. Dat ze teruggaan naar hun land.'
'Waarom heb je zo'n hekel aan ze?' 'Dat zal ik je zeggen.
Ze proberen niet eens Brits te zijn. Ze doen niet eens een poging.
Ze komen hierheen met hun eigen cultuur...
hun eigen eten en eigen taal en proberen de boel hier over te nemen.'
Dat vind ik wel Brits klinken.
Als er één land is...
Als er in de hele wereld één land is...
dat niet over immigratie zou moeten klagen...
dan is 't Groot-Brittannië.
Eén land in het bijzonder.
Ze hebben zelf het probleem gecreëerd waar ze nu vanaf willen.
Ze hebben de wereld gekoloniseerd.
De helft van de aardbol was ooit in handen van het Britse Rijk.
Besef je hoe maf dat is?
Ze hebben de wereld gekoloniseerd.
Niemand was geïnteresseerd in hen. Niemand was op zoek naar de Britten.
De Britten trokken de wereld rond.
Zij klopten bij iedereen aan: 'Wij zijn de Britten. Volg ons.'
Een heel oude versie van Twitter, eigenlijk.
Ik beweer trouwens niet dat de Britten slecht zijn.
Ik begrijp dat koloniseren vroeger populair was.
Heel wat Europese landen deden het.
Maar de Britten blonken erin uit. Niet omdat ze slechte mensen waren.
Ik denk dat we de schuld bij het weer moeten zoeken.
Het weer is er slecht en van slecht weer word je slecht.
Denk er maar eens over na.
Er heeft nooit iemand uit 'n tropisch land geprobeerd de wereld te veroveren.
Je hoort nooit verhalen over Caribische veroveraars.
Niemand kent Troy de Taaie uit Trinidad. Zulke verhalen hoor je niet.
Dat is logisch ook. Als het weer vreselijk is...
ga je het land van een ander wel inpikken.
Maar als je in een paradijs woont, vertrek je natuurlijk niet. Stel je het eens voor.
Een paar knappe kerels op een strand in de Cariben.
De ene kijkt opeens de andere aan.
'Darius. Darius.'
'Wat, Troy?'
'Ik heb zitten denken.
Luister even, ik heb zitten nadenken.
Laten we boten bouwen...
de wereld rondvaren en iedereen dwingen op calypso te dansen.'
Dat gebeurt niet.
Uitgesloten.
De Britten hebben de hele wereld met verve gekoloniseerd.
Als we nu over de kolonisatie lezen, vinden we dat iets vanzelfsprekends.
Ze koloniseerden. Maar eigenlijk is het iets heel erg eigenaardigs.
Een land veroveren en innemen is nog iets anders.
Je neemt het land en de rijkdommen in en vermoordt de mensen.
Dat begrijp ik nog.
Maar kolonisatie... Ik keur het niet goed, ik begrijp het.
Maar kolonisatie is iets vreemds, want je neemt het niet alleen over...
je dwingt de mensen om net als jij te worden.
Dat is eigenaardig. Bedenk even waar de Britten dat gedaan hebben.
In Afrika, bijvoorbeeld.
En in Azië. Neem nu India.
Die culturen zijn zo ongelooflijk anders.
En opeens verschijnen de Britten uit het niets.
Stel je voor hoe de Indiërs zich die dag voelden.
Je gaat gewoon je gang, je loopt door een veld.
Opeens komen de Britten, te paard.
'Hear ye, hear ye.
Op bevel van Hare Majesteit de Koningin, we zijn aangekomen.
Jij daar. Wat is de naam van dit land?'
'Dit land hier?
Dit is India.'
'Wel, mijn beste, ik kom je zeggen...
dat India nu onder bewind van het Britse Rijk staat.'
'En ik kan je met plezier vertellen...
dat India nog precies is waar het gisteren was.'
'Nee, je begrijpt niet wat ik wil zeggen.
We zijn hier om jullie te koloniseren op bevel van de koningin.'
'Wie is de koningin?'
'De koningin van Engeland, de vorstin van Groot-Brittannië.
Aangesteld door God.'
'Welke god?'
'God. De enige ware God.'
'Er zijn veel goden, vriend. Hoe heet die god van jou?'
'Er is maar één God. Zijn naam is God en ook jij zult Hem vereren.'
'Ik moet een god vereren, maar z'n naam vertel je me niet?
Wat klets je? Er zijn veel goden.
Je hebt Shiva, Lakshmi, Hare Krishna, een heleboel goden.
Hoe heet die god van jou?'
'Zijn naam is God.'
'Je weet niet hoe je god heet?'
'Gewoon God.'
'Zoals mama of papa?
Ik moet je god vereren, maar je zegt zijn naam niet?
Hoe moet ik dan tot hem bidden? Als ik 's morgens wakker word...
bid ik dan: "God, ik hoopte, God, dat U me misschien..."
Nee sorry, U niet. Een andere god. Nee, een andere god.
De verkeerde god. Ik probeerde te praten met...
U hebt gelijk, ik had Uw voornaam moeten vragen.
Ik zoek die andere god. Nee, achter die god. Vandaag U niet, God. Die andere.
Hij zei dat ik wel zou weten met wie ik praatte.
Nee, een andere god, graag. Die god daarzo...
Logisch dat mijn gebeden niet verhoord worden.'
'Hoe durf je zo tegen me te praten. Weet je wel wie ik ben?'
'Nee, je hebt je nooit voorgesteld.'
'Ik ben hier in naam van Groot-Brittannië.'
'En ik heb nog nooit van Groot-Brittannië gehoord.
Van wie heb je die naam?'
'Wel, van onszelf.'
'Jullie noemen jezelf groot?
Is dat niet wat verwaand?
Moet je niet van anderen horen dat je groot bent?
Kun je niet beter goede daden stellen in de wereld?
Dan zeggen de mensen vanzelf: "Brittannië, wat ben je groot."'
'Daar ben ik het niet mee eens. We voelden instinctief aan...
dat we Groot-Brittannië zijn.'
'In dat geval, welkom in Groot-India.'
'Nee, zo werkt het niet. Hoe waag je het zo tegen me te praten?'
'Jij waagt het tegen mij te praten. Oké? Ik ging gewoon rustig m'n gang.
Jij kwam hier op je magere koe aangereden om te zeggen dat alles zal veranderen.
Ik weet niet wie je bent, maar wel dat je duidelijk niet goed bij je hoofd bent.
Je ziet eruit alsof je zo kunt flauwvallen.
In feite alsof je al een week dood bent.
Er is iets met je huid. Je ziet er belabberd uit.
We praten erover bij een curryschotel.'
'Wat bedoel je? Ik zie er normaal uit.'
'Dat is niet waar.
Ik heb nog nooit iemand met zo'n huidskleur gezien.
Alsof je al je hele leven verstoppertje speelt met de zon.
Ik weet alleen dat een mens er niet zo hoort uit te zien.
Ik kan je aderen door je huid zien pompen.
Weet je wel hoe eng dat is? Pompen, pompen, pompen.
Je dokter heeft geen röntgentoestel nodig.
"Je nier is het probleem. Hoe ik dat weet? Je bent doorzichtig."'
'Wij besturen dit land nu, of je dat nu leuk vindt of niet.'
'Wij luisteren niet naar jou. Je bent gek.'
'We nemen het over.' 'Dat doe je helemaal niet.'
'Je mag het hebben. Pak aan.
Dat is niet fair. Pak aan.'
Zo hebben de Britten dat gedaan.
Zo hebben ze India ingenomen.
En vele, vele jaren later...
toen ze klaar waren met plunderen, zijn ze terug naar huis gekeerd.
Het spreekt dan ook vanzelf dat die Indiërs...
die nu Britten waren...
op zoek zouden gaan...
naar het land waar ze vandaan kwamen.
Ik begrijp niet waarom de Britten klagen.
'Waarom komen ze hier? Wat komen jullie hier doen?'
'Jullie zeiden hoe groot het was, dat wilden we zelf ook eens zien.'
'Nee. Ga terug naar waar je vandaan komt.
Je bent hier niet welkom. Dit is jullie thuis niet.'
'We hoorden toch allemaal bij het Britse Rijk?'
'Ik bedoelde dat jullie onder ons staan.
Wij zijn de Britten, jullie het rijk.' 'Hoezo?'
'Wij zijn de Britten en jullie zijn het rijk.'
'In dat geval slaat het rijk terug.
Ik maak een curry en leg het uit. Vooruit nu.'
Ze zouden niet mogen klagen. Als er een land is dat niet moet klagen...
Eigenlijk zou niemand van ons mogen klagen.
Wat mensen onder 'immigratie' verstaan, hangt gewoon van je tijdslijn af.
Oké? Je bent een immigrant.
Van waar meet je? Iedereen komt ergens anders vandaan.
Telkens als ik mensen in Amerika hoor vertellen:
'Die verdomde immigranten hier. Maak dat jullie wegkomen.'
Ik vraag me dan altijd af wat de indianen wel moeten denken...
als zij zulke uitspraken horen.
Weet je.
Mensen zeggen overtuigd: 'Ze zijn hier niet geboren, dit is hun land niet.'
'O, ga door, ga door.'
'Ze moeten terug, dit is hun thuis niet.'
'Is dat zo?'
We zijn in zekere zin allemaal immigrant.
Dat merk je als je reist. Daarom zeg ik ook altijd dat je veel moet reizen.
Reizen is nooit geldverspilling.
Verken de wereld.
Ontdek andere plekken.
Ontdek eens een ander oogpunt.
Reizen is het tegengif voor onwetendheid.
Het verandert je gezichtspunt, hoe je denkt, wat je denkt.
En het beste wat je kunt doen als je op reis gaat...
is op reis gaan naar een land waar ze je niet verstaan.
Dat doe ik het liefst: reizen naar een plek waar ze geen Engels praten.
Dan besef je pas hoe onbeduidend je echt bent.
Het heelal draait niet om jou. Er is een hele wereld zonder jou.
Ik doe mijn best om dat zo vaak mogelijk te doen.
Af en toe probeer ik ook op reis te gaan naar een land waar ze geen Engels praten.
Zo was ik onlangs in Schotland.
En opnieuw...
was 't er fantastisch.
Een wondermooi land met een andere cultuur.
Een rijke geschiedenis.
De golvende Schotse Hooglanden.
Ze hebben prachtige kastelen, perfect bewaard, honderden jaren oud.
Op straat zie je mannen in een kilt doedelzak spelen.
Geen zwarten.
Maar dat bedoel ik niet slecht. Zo is het gewoonweg.
Als ik zeg dat er geen zwarten zijn, bedoel ik dat ook gewoon zo.
Je kunt het goed en slecht bedoelen.
Je komt ergens en denkt: er zijn geen zwarten.
Maar elders zeg je: 'Er zijn geen zwarten.' En dat is...
Snap je? Dan is er iets niet in de haak. Dat voel je als je daar aankomt.
In Australië zie je nergens Aboriginals.
Je komt aan en zegt: 'Hé, Australië. Wacht, waar zijn alle zwarten?'
'Geen idee. Ze zijn ervandoor.'
Je voelt dat er iets misgegaan is.
Maar dat heb je dus niet in Schotland.
Er zijn geen zwarten omdat het verder naar het noorden ligt.
Verder naar het noorden zijn er weinig zwarte mensen en dingen.
Hoe noordelijker, hoe witter alles wordt.
De mensen, Kerstmis, de beren. Alles wordt anders.
Stap op een Schot af en vraag of hij een racist is...
en hij zegt: 'Geen idee.
Ik heb het nooit geprobeerd.'
Schotland was zo leuk. Ik was een week in Glasgow.
Ik werd rondgereden en ik probeerde zwarte mensen te spotten. Een spelletje.
Zo zat ik daar elke dag: 'Zwarte, zwarte, zwarte...
Nee, standbeeld. Zwarte, zwarte, zwarte...
Nee, spiegelbeeld. Zwarte, zwarte, zwarte...'
Er waren nergens zwarten.
Daarom is reizen zo belangrijk.
Ik had nog nooit een plek gezien waar geen zwarten waren.
Dat deed me inzien dat ik al heel lang met een vraagstuk worstelde.
En nu had ik eindelijk een antwoord. En dat vraagstuk...
was James Bond.
Ik ben een grote fan van 007. Licence to kill.
Al mijn hele leven. Vanaf Pierce Brosnan.
Achteraf heb ik ook Connery en Lazenby tot Daniel Craig gezien. Bond is super.
Toen ik hoorde dat Daniel Craig Bond niet meer wou spelen...
was ik er kapot van.
Tot ik hoorde dat boven aan de lijst met mogelijke vervangers...
ene Idris Elba stond.
Ik ging uit mijn dak.
Hoor de vrouwen maar eens.
En zo moet James Bond zijn: een man voor de vrouwen en mannen.
En dat is Idris. Hij is sterk en innemend.
Hij straalt zo'n bedaardheid uit. 'Idris Elba, weet je wel.
Idris Elba, weet je wel.' Je ziet hem zo voor je als de knappe spion.
Iedereen was meteen enthousiast toen het bekend raakte...
tot de commentaren op internet begonnen te verschijnen.
'Idris Elba als James Bond.'
En de commentaren luidden: 'Eigenlijk...
kan Idris Elba James Bond niet vertolken.'
Wij: 'Waarom?'
En zij: 'Omdat...'
'Door de vorm van zijn hoofd? Wat bedoel je?'
'Nee, omdat...'
'Waarom?' 'Omdat hij zwart is.
James Bond kan niet door een zwarte gespeeld worden.'
Meteen daarna ontplofte het internet.
'Racisme.'
Ik ben er onmiddellijk op gesprongen. Als ik dat hoor, spring ik er gewoon op.
Zeg 'racisme' en ik ben niet meer te houden.
Leg het later maar uit. 'Racisme.'
Ik zei: 'Wat is er aan de hand?'
'Idris Elba kan James Bond niet spelen. Hij is zwart en Bond is blank.'
Dus zei ik: 'James Bond is een fictief personage.
Iedereen kan hem spelen, want het is fictie.'
Zij: 'In feite was James Bond gebaseerd op een echte man...
die blank was, dus moet een blanke man hem vertolken.'
Ik: 'Dat houdt geen steek...
want Jezus was zwart, maar wordt door een blanke gespeeld.
Geen idee wat je punt nu precies is...
want ik heb mijn zegeningen ook altijd ontvangen.'
Zij weer: 'Het kan niet.' Ik: 'Racisme.' 'Het kan niet.' 'Racisme.'
En toen kwam Schotland.
Ik besefte dat ik er heel misschien...
niet goed genoeg over nagedacht had.
Want ik ben dol op Idris Elba en wil dat hij Bond speelt.
Maar James Bond is vaak aan het werk op plaatsen zoals Schotland...
het Verenigd Koninkrijk en Europa.
Want daar houden de meeste superschurken zich op.
Om fiscale redenen, vermoed ik.
Wat je ook van de kwestie vindt, je moet toegeven...
dat het niet bepaald eenvoudig is...
als spion te werken...
als jij de enige...
zwarte in de stad bent.
Zo maak je het jezelf wel erg lastig.
Het is niet onmogelijk...
maar het zou de moeilijkste Bondfilm ooit gemaakt zijn.
Stel je de scène eens voor.
Idris Elba als James Bond blaast de schuilplaats van de slechterik op...
en rijdt op een motor centrum Edinburgh in.
De slechteriken zitten er vlak achter. Ze beginnen op hem te vuren.
De jacht is ingezet.
Idris Elba loopt een druk plein op, achternagezeten door de slechteriken.
Hij raakt ze kwijt, loopt een steegje in...
komt uit bij een druk marktpleintje...
plakt een nepbaard op en gaat op in een groepje monniken.
De slechteriken komen de hoek om.
'Daar is hij.'
James Bondt schudt ze af, loopt de andere kant op...
komt bij een station en neemt een bus die de ene kant op gaat.
Dan een tram, de andere kant op. De slechteriken komen de hoek om.
'Daar is hij.'
De film duurt tien minuutjes.
Hij eindigt met een hijgende Bond in een steegje.
'Hoe heb je me gevonden?'
Die grootse scènes lukken niet meer.
Zoals het moment dat James zijn naam onthult.
Die scène in het casino waar iedereen op zit te wachten. Hij in een smoking.
Hij speelt baccarat om veel geld.
Je ziet Idris Elba naar de bar lopen om zijn beroemde bestelling te plaatsen.
'Barman...
ik wil mijn martini shaken, not stirred.
Mijn naam is...'
'James Bond, weet ik.'
'Sorry, kennen wij elkaar soms?'
'Er is blijkbaar een spion in de stad.
Dat moest jij wel zijn.'
'Hoe wist je dat? Door mijn kleren?'
'Je hebt gewoon zoiets.'
'Wat voor iets?'
'Je weet wel.'
Dat wordt lastig.
Schotland was zo leuk.
Ik leek elke dag wel weer nieuwe dingen te leren.
Ik wil jullie een van die dingen vertellen, zodat het jullie niet overkomt.
Als je ooit naar Schotland gaat en iemand je een drankje aanbiedt...
zeg dan nee.
Want de Schotten, anders dan wij...
Wij drinken voor het plezier.
De Schotten drinken om te sterven.
Ik dacht altijd dat ze een accent hadden.
Nu weet ik dat ze gewoon al eeuwen hun kots proberen binnen te houden.
Meer is er niet aan. 'Oké, wat wil je...
Hebben jullie dat nog nooit gedronken?'
Ik heb die fout zelf gemaakt. Ik trad op in Edinburgh.
En na een van mijn shows...
ging ik naar buiten en stond mijn vriend Mick me backstage op te wachten.
Hij zei: 'Hoe was je show?' 'Goed, Mick. En de jouwe?'
'Viel wel mee', zei hij.
'We gaan iets drinken in de pub. Ga je mee?'
Ik zei: 'Ik drink niet echt, Mick, ik ga maar naar huis.'
Hij: 'We gaan gezellig samen iets doen. Met een klein drankje erbij.'
Toen ging ik overstag. Dat doen Schotten zo goed.
'Een klein drankje maar.'
Klinkt onschuldig, hè?
'Een klein drankje maar.'
Klinkt petieterig. Een klein drankje.
Niks klinkt gevaarlijk als je het zo zegt.
Wat is er in Nagasaki gebeurd? 'Gewoon een klein kernbommetje.'
Dat klinkt niet zo erg. Een klein drankje.
Dus ik ben meegegaan voor een klein drankje.
We zijn gaan drinken.
Ik herinner me niks.
Behalve dan dat ik 's morgens wakker werd.
Halfnaakt, overhemd op de vloer.
Broek nog aan.
Linkerschoen aan.
Rechterschoen op het kussen naast me.
En mijn hoofd maar bonzen.
Dat je je hart in je hoofd voelt kloppen, weet je wel.
Ik sta op en voel me ellendig. En terwijl ik opsta...
Terwijl ik opsta, voel ik...
de kots naar boven komen, ik kan het voelen.
Dat dus. Maar ik heb het kunnen controleren.
Je moet namelijk weten dat ik niet overgeef.
Voor de goede orde, ik geef niet over, ik beheers me.
Als ik mensen zie overgeven, denk ik: jij bent zwak.
'Beheers je. Je bent zwak.'
Dit lichaam is mijn tempel. Ik beheers het.
Mijn lichaam wou wel, maar ik zei 'nee.'
Mijn lichaam zei: 'Kom nu, ik moet...' 'Nee. Nee. Ademen.'
Alles onder controle.
Ik ging naar de keuken om ontbijt te maken.
En terwijl ik de melk bij de ontbijtgranen deed, zei mijn lijf: 'Hé, Trevor?'
Ik zei: 'Hoe gaat het, makker?'
'Vind je het goed als ik even boer?'
'Tuurlijk vind ik dat goed, je boert de hele tijd.'
'Ja, want ik moet boeren.
Gewoon een alledaagse boer.'
'Vanwaar deze waarschuwing? Dat doe je nooit voor een boer. Ga je gang.'
'Het is gewoon een boer, maak je geen zorgen.'
'Oké, boer dan maar.'
'Komt ie.' En mijn lichaam ging...
Maar ik kon mijn mond nog dichtdoen. Alles zat in mijn mond.
Ja, veroordeel me maar.
Veroordeel me maar. Je kent die smaak alleen maar omdat je zelf alcoholist bent.
Mij wat veroordelen? Iedereen doet dat. Het is ook het fatsoenlijkst.
Je vangt het in je mond en daarna loop je naar het toilet.
Ik ving alles in mijn mond en rende naar het toilet.
Ik gaf over. Een afschuwelijk gevoel.
Ik drink niet eens. Overgeven is nu een extra reden om niet...
En als je moet overgeven...
vind ik het kokhalzen het vervelendst.
Je bent helemaal klaar, maar toch...
Toen wist ik dat we als mens toch niet zo geëvolueerd zijn als we denken.
Want je lichaam en je hersenen... Er is op dat moment niks meer.
Er is niks meer, en toch... En er is niks meer.
Niks.
En er is niks elegants aan.
Cool kun je het niet doen. Het gaat bij iedereen hetzelfde.
Iedereen zit in diezelfde houding. Niemand geeft cool over. Niemand doet het zo.
Niemand. We worden stuk voor stuk gereduceerd...
tot een hoopje pijn.
Het is voorbij, het is voorbij.
Het doet zo'n pijn. Er is niks meer. Waarom snap je dat niet?
Alsjeblieft, ik ga dood, ik ga dood. Ik ga dood. Ik weet niet eens wat...
En toen kwam er bloed uit.
Ja, niet goed.
Ik was in paniek. Ik dacht: inwendige bloeding, ik moet naar het ziekenhuis.
Ik belde mijn vriend Mick. Ik vroeg: 'Mick, waar ben je?'
Hij zei: 'Thuis. Wat is er?'
'Ik heb je hulp nodig. Ik heb te veel gedronken.'
'Ja, en?'
'Ik heb vanmorgen veel overgegeven.' Hij zegt: 'Ja, en?'
Ik zei: 'Er zat bloed bij het braaksel.'
'Ja, en?'
Ik zei: 'Dat was het. Er is bloed uit mijn mond gekomen.'
'Dat is sneu, Trevor.
Wat wil je nu doen?'
'Ik ga naar het ziekenhuis, Mick.'
'Ik weet niet of dat wel nodig is.
Was het veel bloed?'
'Het is altijd te veel bloed.'
'Dat begrijp ik, maar was het veel of maar een klein beetje bloed?'
We zijn niet naar het ziekenhuis gegaan.
Hij kwam langs met bananen en witbrood.
Ik moest dat eten van hem.
Ik had die avond nog een show.
Ik voelde me rot, het ging vreselijk. Ik liep achteraf naar buiten.
En wie stond daar te wachten?
Mijn goeie vriend Mick.
Hij zei: 'Trevor, hoe was je show?'
'Vreselijk, Mick.
Ik dacht dat ik wel kon doodgaan.'
Hij zei: 'Dat is naar.
Wil je erover praten bij een biertje?'
'Wat?' 'Ja, bij een klein drankje.'
'Niks kleins meer, makker. Ik wil nooit nog iets kleins.'
'Waarover heb je het?'
'Ik dacht dat ik doodging. Ik wil niet gaan drinken.'
'Doe nou niet zo. Het was maar één slechte dag.'
'Ja, en ik zou er graag nog een kunnen meemaken. Ik ga niet mee.'
'Trevor, wees geen...' 'Geen wat?' 'Wees niet zo'n zuurpruim.'
Daar is hij me kwijtgeraakt.
Ik weet wel wat hij probeerde. Kerels doen het voortdurend.
Ze zeggen 'Wees niet zo'n zuurpruim.'
Want dat impliceert dat je zwak bent.
Wees niet als de vagina.
De vagina die zwak is. Ja, wees geen pruim.
Als kerels zoiets zeggen, doe je het toch. 'Wees geen zuurpruim.
Wees geen pruim, want de pruim is zwak.'
En toch...
is het mijn ervaring...
dat de pruim een van de sterkste dingen is...
die ik in mijn hele leven tegengekomen ben.
Wees geen zuurpruim?
Ben je weleens een pruim tegengekomen?
De vagina is een van de machtigste...
Vagina's kunnen revoluties ontketenen en oorlogen beëindigen.
Ook fysiek gezien is de vagina een van de sterkste dingen die ooit bestaan hebben.
Bijna onverwoestbaar.
Veel mannen in deze zaal zullen beweren de pruim ooit kleingekregen te hebben.
Geloof me, dat hebben ze niet gedaan.
De eigenaar van de pruim kan je de indruk gegeven hebben...
dat je de pruim kleingekregen hebt, maar ze is nog springlevend, vrienden.
Als iemand zoiets zegt...
zeg ik: 'Besef je wel hoe indrukwekkend de vagina is?'
Besef je hoe sterk ze is? Mannen wilden ze niet voor niks zo lang onderdrukken.
De vagina is beangstigend machtig.
Er komen mensen uit een vagina.
Er komt een mens uit...
en toch blijft ze gewoon werken.
Besef je hoe indrukwekkend dat is?
Ben ik de enige? Beseffen jullie dat, New York?
Een mens komt uit...
de vagina.
En die blijft gewoon werken.
Ze blijft gewoon werken nadat er een mens uit gekomen is.
Zwak, zeg je? Er is een mens uit de vagina gekomen.
Ga verkeerd op een penis zitten en hij breekt al.
'Wees geen penis', zouden ze moeten zeggen.
'Wees geen zuurpruim.'
Was ik maar een pruim.
Meen je dat?
'Wees geen penis', zouden ze moeten zeggen.
Ik heb zo veel geleerd in Schotland.
Een prachtige plek met prachtige mensen en een rijke cultuur.
Ik vond het vooral fijn om het Schotse accent te leren.
Ik bak er niks van, maar ik vind het leuk.
Ik probeer op reis met mensen in hun accent te praten...
om te kijken of ze me ontmaskeren. Dat doe ik graag.
Ik loop een winkel in Edinburgh in en zeg:
'Goeiemiddag.
Ik wil een paar schoenen kopen.'
Hij dan: 'Waar kom jij vandaan?'
'Ik kom uit Schotland.'
'Welk deel?'
'Johannesburg.'
Ik vind accenten niet alleen tof omdat ze grappig klinken...
en ik het leuk vind om te doen.
Ik ben dol op accenten omdat ik ervan versteld sta...
wat ze met ons doen, met hoe we denken.
De manier waarop iemand praat, beïnvloedt hoe we over die persoon denken.
Positief en negatief.
Dat doen we zo vaak. Als je onbekenden voor het eerst hoort, bekijk je ze anders.
Als je wereldleiders hoort praten, ga je anders over hen denken.
Barack Obama is daar een uitstekend voorbeeld van.
Barack Obama was verreweg de coolste president die we ooit gehad hebben.
Gewoonweg alles aan hem, weet je.
Die zelfverzekerdheid, die lach, die swag.
Mij viel het vooral op aan de kleine dingetjes...
zoals hoe hij uit Air Force One stapte.
Dat kon hij als geen andere president.
De meeste presidenten komen nogal onbeholpen uit een vliegtuig.
Ze stappen gewoon naar buiten.
Maar Barack...
Hij stapte niet naar buiten, hij verscheen.
Hij verscheen alsof hij het vliegtuig uit en een muziekclip in stapte.
Zo kwam hij eruit.
En dan daalde hij de trap af zoals alleen hij dat kon.
Bij elke stap die hij zette, leek het net...
alsof hij elk moment in zingen kon uitbarsten.
meid
ik wil met je wegzweven
je mijn Obamacare geven
Barack Obama is gewoon te cool.
Zoals hij liep. Zoals hij sprak.
Veel mensen hadden niet door dat dat zijn grote troef was. Hoe hij sprak.
Dat maakte hem bijzonder. Hij praat op een zekere manier.
Zijn stem grijpt je aandacht...
en stuurt wat je van hem vindt. Het is zijn accent, hoe hij praat.
Ik weet niet hoeveel mensen dit weten...
maar Nelson Mandela had dat ook.
Barack Obama heeft de stem van een eerste zwarte president.
Veel mensen hadden dat niet door...
want hij was de eerste en laatste eerste zwarte president van de VS.
Je kunt hem niet vergelijken. Ik heb het geluk gehad dat...
Ik heb twee eerste zwarte presidenten meegemaakt:
Nelson Mandela en Barack Obama. Ik weet waar ik 't over heb.
Ze hebben allebei zoiets. Het is wel lastig te horen...
omdat Mandela uiteraard Zuid-Afrikaan en ouder was.
Maar ze hadden allebei iets in hun stem. Nelson Mandela kreeg de hele kamer stil.
Je voelde de kracht.
'Ik geloof...
dat ieder mens, ongeacht zijn huidskleur...
gelijke rechten verdient, en dat die hem nooit meer afgenomen mogen worden.
Tegen wie op onderdrukking uit is, zeg ik: "Nooit meer.
Nooit ofte nimmer meer."'
En de mensen werden uitzinnig.
Er ging een rilling door hen heen omdat hij zoiets had.
Nelson Mandela moest wel een groot man worden met zo'n stem.
Met zo'n stem kun je geen banale man worden.
Met zo'n stem ben je voorbestemd om iets groots te doen.
Je kunt niet over straat lopen van: 'En nog een Kit Kat, graag.'
Met zo'n unieke stem ga je geen foptelefoontjes plegen.
'Met wie spreek ik?' 'Dat zeg ik lekker niet.'
Dat werkt niet.
Ik herinner me nog hoe Mandela grappen vertelde toen hij nog leefde...
op persconferenties en evenementen en er niemand lachte.
Want een man die 27 jaar in de cel gezeten had, kon toch geen grappen vertellen.
En toch bleef hij het doen. Hij bleef zichzelf.
Maar het kwam ook deels door die stem.
De grap klonk te indrukwekkend om erom te lachen.
Zo ging het altijd. Als hij bijvoorbeeld 'klop klop' zei...
dan zeiden ze: 'Laat hem erin, laat hem erin.'
'Nee, nee, nee.
Nu moeten jullie "Wie is daar?" zeggen.'
'Hij heeft gelijk. Dat moeten we ons afvragen.
Wie is hier? Wie zijn wij? Allemachtig.'
Dat kwam door die stem, de stem van de eerste zwarte president.
Ik vergeet nooit de dag dat ik een foto zag...
van de allereerste ontmoeting van Barack Obama en Nelson Mandela.
Een prachtig beeld van de twee mannen in silhouet.
In Chicago. Mandela zit in een stoel.
Obama leunt over hem heen. En dat was een hele tijd geleden.
Voor Barack Obama presidentiële ambities had.
Hij was nog senator. Weinig mensen kenden zijn naam.
Hij reed nog in zijn eigen auto. Geen autocolonne. Met zijn assistent.
Ze hadden gehoord dat Nelson Mandela naar Chicago kwam.
Obama had hem al zijn hele leven willen ontmoeten.
Hij haastte zich erheen. Hij was de laatste met wie Mandela die dag sprak.
Ik stel me altijd voor hoe Nelson Mandela daar zat...
en dat zijn assistente kwam zeggen:
'Mr Mandela, ik had gezegd dat we klaar waren...
maar er is nog iemand die u graag zou ontmoeten, meneer.'
Hij zei: 'O, Zelda, ik ben zo moe. Kunnen we niet vertrekken?'
'Ik weet dat u wilt vertrekken, Mr Mandela...
maar u moet deze jongeman echt ontmoeten.
Zijn naam is Barack Hussein Obama.'
'Barack Hussein Obama?
Is hij Amerikaan?'
'Ja, dat klopt.'
'Die krijgt het nog knap lastig.
Waar is hij?'
'Buiten bij de deur.' 'Oké, laat hem erin. Laat Barack erin.'
'Oké, ik kom zo terug.' En ze liep naar de deur.
'Mr Obama, Mr Mandela kan u nu ontvangen.'
En Barack kwam binnen, enthousiast om zijn idool te ontmoeten.
Nelson Mandela zat in zijn stoel en keek hem aan.
'Jonge Barack, hoe gaat het?'
En Barack: 'Nelson Mandela, man. Dit is te maf. Shit, niet te geloven.
Ongelooflijk dat ik Nelson Mandela ontmoet.
Hier wacht ik al m'n hele leven op. Ik wil net als jij zijn.
Ik ken je boeken. Ik word de eerste zwarte president van Amerika.
Ik ga net als jij die verkiezingen winnen en de eerste zwarte president worden.'
Waarop Nelson Mandela zei: 'Niet met zo'n stem.
Daarmee schrik je de blanken af.'
'Nelson Mandela, dit is de mooiste dag van mijn leven.
Je moet me vertellen hoe ik het moet aanpakken.
Hoe doe ik wat jij gedaan hebt en word ik de eerste zwarte president?'
'Nou, begin bij het begin.
We moeten iets aan die stem doen.
Je klinkt niet alsof je ook maar iets kunt leiden.'
'Wat bedoel je?'
'Je praat zo snel.
Wat langzamer aan.
Er zit niemand meer achter je aan.'
'Zo had ik het nooit bekeken.'
'Langzamer, langzamer.'
'Oké, ik praat soms inderdaad wel snel.
Ik kan misschien wel...' 'Nog langzamer dan dat.'
'Ik kan wel een heel stuk langzamer gaan praten.
Is het zo goed?'
'Dat is beter. Probeer nu...
wat bas in je stem te brengen.'
'Is dat dan belangrijk?'
'Stel je voor dat ik zo sprak.
Zouden de mensen dan voor me gestemd hebben, denk je?
Nee, ik zou nog opgesloten zitten.
Voeg wat bas toe.'
'Dat kan ik wel proberen.
Ik kan wel wat bas toevoegen.'
'Nog lager.'
'Ik kan nog wel wat lager. Is het zo goed?'
'Nog lager.'
'Lager, lager, heel laag.
Dit lukt me wel, dit lukt me wel.'
'Dat is beter.
Nu, heel erg belangrijk.
Om de eerste zwarte president te worden, moet je tempo...
krachtig zijn.
Elk woord moet klinken alsof het het laatste is...
dat je ooit zult uitspreken.'
'Dat is krachtig, Mr Mandela.
Ik probeer om ook zo te praten.
Werkt dat?'
'Dat is goed, heel goed.
Ik voel het.
Ja. Nu, de klap op de vuurpijl.
Om de eerste zwarte president te worden, moet je schor zijn.
Nee, schorrer.
Mooi, het begint te lukken.
Goed zo, je hebt het, denk ik.
Herhaal nu wat ik zeg.
Amerika.'
'Amerika.'
'Nee, schorrer. Haal die schorheid terug. Amerika.'
'Amerika.'
'Ja, ik voel het.
Zeg: "Dit is mijn land."'
'Dit is mijn land.'
'Dit is mijn droom.' 'Dit is mijn droom.'
'Ja, ik voel het.
Jij wordt de eerste zwarte president.'
'Ik weet niet. Zouden we dat kunnen?'
'Yes, we can.'
'Zo moet het.
Zet 'm op, nigga.'
Ik denk tenminste graag dat het zo gegaan is.
Maar het is geschift en beangstigend dat louter de manier waarop je praat...
je levensweg kan bepalen en veranderen.
Ook nu nog. Daarom heeft de halve wereld problemen met immigranten.
Dat zijn geen echte problemen, maar de angst voor iets anders.
Wie geen immigranten wil...
doelt niet op immigranten die net hetzelfde klinken...
maar op immigranten die anders praten en er anders uitzien.
Aan een accent is een gevoel verbonden.
Je denkt te weten dat iemand slim of dom is door zijn accent.
Terwijl een accent niks over intelligentie zegt...
maar gewoon een andere manier van praten is.
Accenten hebben een gevoelswaarde, dat is een feit.
Neem nu de Fransen. Iedereen denkt dat de Fransen romantisch zijn.
Waarom? Door hun accent.
Ze hebben iets.
'Misschien kunnen we wel...
Hoe zeg je dat? Misschien kunnen we straks wel...'
'God, hij is zo sexy.'
Een accent bepaalt hoe je iemand ziet. Zo ook met de Russen.
De Russen zijn het meest gevreesde volk ter wereld.
Waarom? Door hun manier van praten.
Niemand kan ontkennen dat je je niet op je gemak voelt als 'n Rus zijn mond opendoet.
Zodra ze hun mond opentrekken: 'Ik vermoord je, maak je kapot.
Ik moord je familie uit.'
Zelfs als ze aardig zijn, klinken ze dreigend en gevaarlijk.
'Donzige konijnen en teddyberen.
Fijne Valentijn.'
Klinkt als een bedreiging.
Wie je ook bent, je wilt geen gedoe met Russen, en wel door dat accent.
De hele wereld is bang voor de Russen.
Als ze praten, worden mensen van angst vervuld.
En dat merk je dag na dag.
Denk aan de Olympische Spelen.
De Russen hebben de afgelopen vier of vijf edities doping gebruikt.
Het Olympisch Comité heeft ze vol overtuiging uitgesloten. Vanuit Zürich.
'Wij van het Olympisch Comité...
vinden dat de Russen niet langer mogen deelnemen vanwege hun dopingpraktijken.
Ze worden hierbij geschrapt voor de Spelen in Rio...
en tot nader order uitgesloten van deelname. Dank u wel.'
De Russen reageerden: 'Wat zeg je daar?'
'Eigenlijk zijn de Spelen er voor iedereen. Kom gerust als je dat wilt.
Wie ben ik om jou uit te sluiten?
Dit is voor iedereen. Oké, tot in Rio. Auf Wiedersehen. Tot ziens.'
Iedereen vreest de Russen.
Dat bewijst de geopolitieke situatie.
Kijk maar naar Oekraïne.
Rusland heeft een stuk van een ander land ingenomen.
De Krim geannexeerd. Zonder provocatie of reden.
De Russen dachten zomaar uit het niets: ja, dat bevalt me wel.
En wat deed de rest van de wereld?
Je wilt geen gedoe met de Russen, het engste volk ter wereld.
Weet je hoe ik dat weet?
Ik heb het Russische accent zelf leren gebruiken.
Ik heb geleerd die energie op een positieve manier te gebruiken.
Ik wil het jullie gerust vertellen.
Ik voel me niet helemaal op mijn gemak als ik 's avonds alleen thuis ben.
Ik bedoel dat ik bang ben in het donker.
En ik weet dat dat idioot is.
Want er is toch niks, negen van de tien keer.
Maar dan lig ik te slapen.
En midden in de nacht word ik wakker omdat ik moet plassen.
En dan sta ik keer op keer weer voor het eeuwige dilemma.
Doe ik het licht aan om naar het toilet te gaan, waardoor ik wakker word?
Of laat ik het licht uit en doe ik het in m'n broek van angst?
Ik weet nooit wat te doen.
Maar tegenwoordig laat ik het licht uit.
En ik praat onderweg met een Russisch accent tegen mezelf.
Gek, maar ik voel me veilig.
Alsof ik het gevaarlijkste ben wat je dan kunt tegenkomen.
Ik loop om drie uur 's nachts blootsvoets naar het toilet...
en zeg: 'Ja, grote kerel moet pipi doen.
Niks aan de hand. Tijd voor het potje.'
Ook al zit er een monster onder het bed, dan denkt het toch: is dat een Rus?
Een Russisch accent heeft nu eenmaal zoiets.
Dames, jullie moeten het allemaal aanleren.
Vriendinnen van me zeggen voortdurend dat vrouwen altijd lastiggevallen worden.
Vrouwen zijn kwetsbaar. Mannen fluiten en roepen hen na op straat.
Ze worden betast op kantoor.
Alsof vrouwen iemands bezit zijn.
Dat los je niet zomaar op, maar door een Russisch accent te leren...
verdwijnen meteen heel wat problemen.
Als je je in een hachelijke situatie bevindt...
Je wacht in een bar op je drankje...
en die engerd begint tegen je aan te schurken:
'Alles goed? Wil je dansen?'
'Nee, dank je, ik wil gewoon iets drinken.'
'Kom op, dans met mij.' 'Ik wil liever niet dansen, bedankt.
Ik wacht op mijn vriendinnen.'
Kom op. je wil me best wel
ik wil jou best wel Kom op.
je wil me best wel
'Ik heb geen zin om met je te dansen.'
'Je hoeft het kreng niet uit te hangen.'
Als zoiets gebeurt, dames, wees dan niet bang.
Haal je Russisch tevoorschijn en sla het dood.
Zodra hij zegt dat je het kreng niet hoeft uit te hangen...
zeg jij: 'Wil je een kreng zien?'
Klaar.
Loop gewoon weg.
Gebruik het voor alles.
Voor alles. Op het werk, op straat, thuis.
Het hoeft niks levensbedreigends te zijn. Een ergernisje kan ook.
Als je weer eens in bed ligt en probeert te slapen...
maar dat niet lukt omdat er een geil konijn naast je...
je rug ligt te berijden.
Je kent die nachten wel.
Iedereen in deze zaal kent die nachten wel.
Dames, jullie zijn doodmoe en willen gewoon gaan slapen.
En hij ligt daar achter je.
'Schat.
Schat.
Schat.'
'Wat?'
'Slaap je?'
'Dat probeer ik wel. Wat wil je?'
'Ik wil jou, schat. Ik wil je al de hele nacht.
Wat heb ik zin in je. Je ziet er zo lekker uit.
Met je nachtjapon en je krulspelden. Ik heb nu echt zo'n zin in je.'
'Bedankt dat je me knap vindt, zelfs met mijn krulspelden...
maar kunnen we hier morgen over praten? Ik ben zo moe. Schat, ben jij niet moe?'
'Nooit voor jou, meid. Ik wil je hier en nu.'
'Laten we dit morgen doen. Alsjeblieft, ik ben zo moe.
Ik wil alleen maar slapen.'
'Prima. Je mag slapen.
Dat vind ik best.'
'Nee, ik ga niet...'
Dames, ik wil maar even zeggen dat mannen engerds zijn.
Ik wil me namens alle mannen excuseren, we zijn vuile engerds. Stuk voor stuk.
'Nee, ik ga niet slapen. Wat mankeert jou? Wat zeg je toch?'
'Mag ik geen zin in je hebben?'
'Ik ben moe.' 'Maar na de show zei je dat je het leuk vond.
En op weg terug zei je nog dat je het wou.'
'Dat weet ik, en ik wou het ook, maar toen ben ik gaan slapen.
Ik had niet door hoe moe ik was. Alsjeblieft, ik beloof je dat ik niet...'
'Je lapt me dit altijd. Wat moet ik nu doen?
Kijk eens. Weet je wel hoe pijnlijk blauwe ballen zijn?
Wat moet ik hiermee doen?'
Te gek hoe mannen over een erectie praten als koopwaar die ze niet terugnemen.
Hij zegt dus: 'Wat moet ik hier nu mee doen?
Ik heb het opengemaakt, ik kan het niet retourneren.'
Als dat gebeurt, strijd je niet tegen de man, maar tegen zijn geilheid.
Het ontaardt in een ruzie die je week of zelfs maand verpest. Doe het niet.
Haal je Rus tevoorschijn en sla 't dood.
Zodra hij over de rooie gaat: 'Je wijst me altijd af. Ik wil je gewoon.'
Dan zeg je: 'Oké, laat eens zien wat penis kan doen. Hup.
Aan de slag, casanova.'
Klaar.
Probleem opgelost.
Zelfs de penis zegt: 'Je had gelijk.
Hij wou niet naar me luisteren. Hoe heeft het zover kunnen komen?
Hij zei dat er een feestje was, dus ik ben gekomen.
Ik zei: "Slaap je? Je hoeft niet wakker te worden. Ik maak je nooit wakker.
Ik ben hier vijf keer per nacht. Geen idee waarom hij je wakker gemaakt heeft.
Ik had toch nog dingen te doen. Ga terug naar bed.
Ik heb respect voor je. Ik heb nog wat papierwerk liggen.
Je weet me te vinden. Dat was stout van hem.
Mijn excuses. Ik vind dat een man je nooit onder druk mag zetten."'
Klaar.
Sla het dood, dames.
Een Russisch accent volstaat.
Het gevaarlijkste accent ter wereld.
En toch...
vreemd genoeg...
boezemt de Russische taal me blijkbaar helemaal geen angst in.
Een eigenaardige ontdekking.
Het Russische accent vervult me met angst.
De Russische taal niet.
Want een taal is iets wat iemand anders spreekt.
Een accent is mijn interpretatie van hoe iemand mijn taal gebruikt.
Dat is iets heel anders.
Ik hoorde onlangs op straat een Rus met iemand in het Engels bellen.
Het klonk als een drugsdeal.
Toen schakelde hij over op Russisch en gebeurde er iets vreemds in mijn hoofd.
Hij zei: 'Vlad, de jongens moeten er om drie uur zijn.
Laat het weten als je het pakket hebt.
Achteraf vertel ik je... Nee, Vlad, luister naar me. Vlad.'
Er gebeurde iets heel vreemds.
In mijn hoofd veranderde hij meteen...
van een internationale crimineel in een immigrant.
Ik was niet bang meer, heel bizar.
Hij leek me een heel gewone man, want Russisch maakt me niet bang.
Russisch klinkt voor mij gewoon als een dj die aan het scratchen is.
Dat hoor ik als ik een Rus hoor: een dj met een draaitafel.
Hij scratcht in het Engels: 'Vlad, de jongens moeten er om drie uur zijn.
Laat het weten als je het pakket hebt. Daarna moet hij me bellen. Oké?
Maak je daar geen zorgen om. Ik laat je nog iets weten. Nee, luister, Vlad.'
Russisch. Meer hoor ik niet.
New York, jullie waren te gek. Bedankt voor je komst.
Ik vond het heel leuk.
Jullie hebben een droom laten uitkomen.
Ik wil ieder van jullie hier vanavond bedanken.
Bedankt. Goedenavond.
LIVE GEFILMD IN HET BEACON THEATRE
Ondertiteld door: Len Van Renterghem